Gastblog door Alexander Poels, stembevrijder

Het was schrikken en aangenaam tegelijk. De mededeling van de trainingsleider dat we in de tweedaagse van februari gaan zingen. Het was toen september; net gestart met dertien anderen aan een managementleergang. Natuurlijk, dan verwacht je naast harde kennis over Financiën, HRM ook programma-onderdelen gericht op persoonlijke ontwikkeling. Maar zingen, wat heeft dat ermee maken?

Muzikaal dat ben ik niet. Althans, dat was mijn aanname. Als jonge puber kreeg ik twee jaar pianoles. Mijn leraar had er wel vertrouwen in – hij koos mij als leerling tijdens zijn afstuderen aan het Conservatorium – ikzelf niet. Terwijl ik een muzikale vader had. Bariton stem vertelde mijn moeder, pianist en organist. Dirigent en leider van drie koren in het noord-Limburgse Mook. ‘Had’ schrijf ik, want mijn vader overleed plotseling net nadat ik 3 jaar was geworden.

Zingen deed ik graag, dat wel. Maar het liefst in een veilige setting. Luid kerstliederen zingen met broer en favoriete neef, dat werk. Of later met de Christmas Singers in studententijd. Vooral voor de lol, meestal zonder publiek; die zelfkennis hadden we wel.

Je gaat je best doen
Het bewuste weekend van februari weken we uit naar een oud theatertje in IJmuiden. Een vleugel op het podium; wij stonden daar met z’n veertienen wat ongemakkelijk omheen. Jan Kortie, een bevlogen man met pretoogjes zat achter de vleugel. ‘Er bestaan twee manieren van zingen’, zei Jan Kortie. ‘Van buiten naar binnen zingen, is het meest ingeburgerd’. Er is een lied dat je hoort op de radio of op een cd of dat je instudeert voor je zangleraar, lichtte Jan toe. ‘Jij gaat dan proberen de muziek zo goed mogelijk te zingen; je gaat je best doen; niet vals zingen, applaus verdienen’, doceert Jan Kortie. De tweede manier is ‘van binnen naar buiten zingen’. Bij die uitleg ging Jan stralen. ‘Bij deze manier van zingen gaat het om: geven wat erin jou is. Zingen met het hart op de tong. Moeiteloos.’ Dat gingen wij dus doen en dat werd voor bijna iedereen een onthutsende, ongekende ervaring.

Stijf van de zenuwen
Ik stapte als laatste naar voren. Stijf van de zenuwen nam ik mijn plek in bij Jan aan de vleugel. Mijn toehoorders zaten op twee meter afstand van mij vandaan. Wat ik gezongen heb, weet ik niet meer goed. Weet nog wel dat ik pratend en zuchtend aanving. ‘Ja’, zei ik geloof ik. Of ‘au’. Meer woorden kwamen er niet, er kwamen klanken, steeds meer, alles in mijn lijf trilden en stroomden, klanken werd kreten, stoppen wilde ik even niet meer. Al die tijd was Jan bij mij, niet pratend maar spelend, gaf ondersteunend geluid aan mijn oerklanken. Heerlijk was het, bevrijdend. Pijn kwam naar boven, meteen na mijn optreden kon ik nauwelijks praten, tranen biggelden over mijn wangen. ‘Pijn is niet het probleem’, zei Jan geruststellend, ‘pijn die er niet mag zijn, dat is pas erg.’

Vanaf dat moment heeft Stembevrijding mij niet meer losgelaten. Verslond het boek Jouw ziel wil zingen van Jan Kortie. Volgde toen een leergang van zeven vrijdagen waar ik iedere keer een ander eigen lied zong. En uiteindelijk deed ik de tweejarige opleiding tot Stembevrijder bij de Stembevrijding Academie van Jan Kortie. Sinds drie jaar bied ik eendaagse workshops Stembevrijding aan. Zoals deze op 28 januari 2018.

 

Pin It on Pinterest